باتوام
خودم هستم
دارم قدم می زنم در شهر خودمان
به نمایشگاه می رسم تندیس هایی از انسان
از انسان ، قرن ها پیش به نمایش گذاشتند
به دنبال کتاب شعرم آمده بودم
هیچ کتاب شاعری را نمی دیدم همه برداشتی از آن دست نوشته ها بود
که خودت نوشته بودی کسی شعرهایش را به ریالی نمی خرید خودم با تو هستم
کسی شعر های خودت را چاپ کرد و فروخت به خودم هیچی نشد - این بار خودم
شعری را خوانده بودم و به خیال خودت شاعر شده بودم !-

در ایستگاه اتوبوس که منتظر بودم یکی از آن تندیس های نمایشگاه را دیدم
آدمی فقیر که شبها روی صندلی های ایستگاه اتوبوس خوابیده بود
مردی شبیه مردی دیگر ........دیگر تندیسی نبود از قرن های گذشته راه می رفت
قدم می زد و چهره اش پر از خاک رو به های شهر بود
کارگران شهرداری هم مشغول جمع کردن زباله های شهر بودند
راستی خاک رو به های چهره این مرد که تقدیر او را از تخت خواب نرم گل گلیش
به صندلی های ایستگاه اتوبوس کشنده و شب را به صبحی پوچ می رساند
چه کسی تمیز خواهد کرد ؟ خودت بگو گوش می کنم !

بوی نان تازه اول صبح
از کنارم رد شد همه ی تازگی نان گرم
نان گرم ، که گرمیش دستان خودت خودم را می سوزاند با توام
به کی اشاره می کنی با خودت هستم بگو!
خودم بگویم !
به چشم می گویم
خودم
دخترکی دیدم زیر درخت که تن برهنه اش را با برگ های خشک می پو شاند
پیرمرد ژولیده رهگذری که از خودت به خودم حرف می زد کمی نان خشک در
دستش بود
در این شهر پشت دیوارها که از آجر و سیمان ساخته شده اند
انسان هایی هم هستند از جنس تظاهر
هیچ وقت مزه نان خشک را نفهمیدن به قول پیرمرد نان خشک هم خو شمزه است

اگر فردا دوباره دیدمت به چه نام بخوانم تو را